29 Eyl 2010

NEBİL RAHUMA


194. DOSYA

NEBİL RAHUMA ve ÜÇ KONU


Mihrac Ural
29 Eylül 2010

“BURADA YATAN ÖLÜMSÜZ KAHRAMAN NEBİL RAHUMA
ORTAK ÜLKEMİZİN
ÖZGÜRLÜK VE DEMOKRASİ MÜCADELESİNDE
FİLİSTİN HALKININ HAKLI DAVASINDA
VE İNSAN HAKLARI UĞRUNA HİÇ BİR ÖZVERİDEN KAÇINMADAN
DOĞRULARI ARKASINDA DURDU. 
                                                                                               ( Mihrac Ural )”


Bu beyitler Nebil Rahuma yoldaşın mezarı üzerinde yer alsınlar diye yazıldılar. Yerlerine koyulacaklar.
Ölüm yıldönümünde bir kez daha şehitlerin en mazlumu olan Nebil yoldaşı anıyoruz. Antakya’nın Türkiye devrimci hareketine kazandırdığı bu yiğit militanın anısı önünde tüm yoldaşlar saygıyla eğiliyoruz.
Bu yıl ilk kez hiç yazılmamış bir anımı aktararak onu anacağım. “Türkeş Ölümden Nasıl Kurtuldu”  yazımı yayınlayacağım.
Nebil çok genç yaşlarda, mahallede futbol oyunundan devrimciliğe, bir itirafçının adımızı ilk kez polise afişe etmesinden firara, polis kuşatmasından eylemlere, kamulaştırmaya, işkencelerden zindana temel ekibimin temel bir militanı olarak parladı.
Onu İstanbul bölgesine gönderdiğimde neden gittiğinin sorusunu bile sormadı. İlişkimiz bu düzeyde güven ve sorumluluk bilinciyle harmanlanmıştı. Örgütümüze yönelik operasyonların yapıldığı 19 Ağustos 1977 tarihiyle birlikte, örgütü çökerten ve adımızı ilk kez polise veren itirafçı Engin Erkiner yüzünden firarı olduk.
Sonradan anlaşıldı ki, bu itirafçının (“katil muhbir”) örgüte sızdırdığı İbrahim Yalçın, bir MİT ajanıydı. Bu ikili, dünya sol tarihinde olmayan ve olmayacak olan, akli bir açıklaması, ancak görev olmasıyla anlamlı olan 3 yıllık karalama saldırılarını sürdürdüler. En çok da Nebil yoldaşı buna alet ettiler.  3 yıllık ısrar aynı zamanda bir iflasın adıydı. Başarılmamış bir derin görevin tanımıydı.
Devrimcilik ve örgütsel değerler kirletilmek isteniyordu bunun için çırpınışlara devam edilmektedir. Nebil yoldaşı alet etmek ise kolay değildi. Belgeler ve kanıtlar bunun önünde önemli bir engel oluşturuyordu. Tanımadıkları, en kabadayısının birkaç ay gördüğü Nebil üzerine tezler yazacak kadar ona asılmalarının komikliği çok anlamlıydı. Bu, sırtlarındaki kamburu temiz bir bezle örtme çabasıydı. 30 yıldır anmadıkları Nebil aniden revaçta olmaya başlamasının hikayesi buradan yola çıkar.
Bunu, Doğu Perinçek yolunda ihbarlarla sürdürüyor olmaları ise her şeyi yeterince açıklar nitelikte olmuştur. Bu bir Özel Harp Dairesi göreviydi.
Siyasi yazım performansımız arkasından nal toplayanlar, hayatlarında tek satırlık siyasi yazı yazmayı becerememiş kuklalar belli olmuştu; özelikle MİT’le ilişkiye giriş tarihlerini ısrarla gözleyip cevaplandırmamakla, bu soruya cevap vermemek için çırpınarak vakit geçirmekle MİT ajanı İbrahim Yalçın izmarit gibi ayakaltında ezilmiştir.
İlkemiz, belge, kanıt olmaksızın kimsenin suçlanamayacağıdır. Biz bu çirkin insanları kendi el yazıları ve örgüt arşivinde bulunan el yazılı raporlarıyla kendilerini nasıl tanımlamışlarsa öyle tanımlamakla yetindik. Gerisine gerek yoktu. Kim olduklarını kamuoyuna açıkladık. Birinin itirafçı diğerinin, MİT ajanı olduğunu kendi ağızlarından kanıtladık. Bu belgeler üç blogda orijinal halleriyle yer almaktadır. İlgili olanlar oradan bakabilirler. (http://mirural.blogspot.com/   http://tarihselhainler.blogspot.com/ http://acilciler-thkpc.blogspot.com/ ) Aynı bloglarda Nebil yoldaşla ilgili çok geniş araştırma ve bilgilere ulaşmak mümkündür (bunun için bkz: 68. DOSYA, 77. DOSYA VE 81. DOSYA)
Bu tartışmalar, ikilinin cevap vermesi gereken iki soruyu ortaya çıkardı. Onun cevabı beklenmektedir.
Birincisi;
İtirafçının cevaplaması gereken soru; o da, İtirafçı Engin Erkiner, evli olduğun İlker Akman’ın ablası sana, Malatya beyler deresinde “İlker Akman ve arkadaşlarının katledilmesine neden olan ihbarı sen yaptın” ve yüzüne tükürerek “katil muhbir” dedi mi demedi mi?
İkincisi;
MİT ajanı İbrahim Yalçın, tek tokat yemeden 12 sayfalık el yazısı itirafnamesinde  bulanıklaştırarak verdiği üç yalan tarih bir yana, net ve ikircimsizce MİT’le ne zaman ilişkiye girdin? sorusu cevap beklenmektedir.
(bu iki soru ve gerekçeleri için Bkz. DOSYA NO: 176, 177, 178, 180, 185, 186, 187, 193.   http://acilciler-thkpc.blogspot.com/ )
Nebil yoldaş tartışmalarının, dedikodu, hasım söylemi, ispatsız iddia, üçüncü kişilerin onayına muhtaç yalan, yeryüzünde kendinden başka kimsenin duymadığı sallama ölü konuşturuculuğu gölgesine sığınmadan belgelerle, kanıtlarla söylenmesi gereken üç temel unsur bulunmaktadır.
1.     Nebil’i polise ilk kez afişe eden itirafçı Engin Erkiner’dir.

Tek tokat yemeden örgütün her şeyini polise teslim eden bu ahlaksız itirafçı, Nebili ilk kez polise ihbar eden kişidir. 17 kez adını anarak onu tarif etmiş ve suçlamıştır. Bakınız belge no: (1) alta. (Daha geniş bilgi için üstte verilen linklerde yer alan 1. DOSYA. İtirafçı Engin Erkiner’in 20 sayfalık Polis itirafnamesi )
2.    Nebil’in ölümüne neden MİT ajanı İbrahim Yalçın’dır.
      Örgütten habersiz olarak, Nebil’den alıp harcadığı 2 kg altın, Nebil’in katledilmesinin tek nedenidir. Diğer suçlamalar, birer uydurmadır.(Ayrıca 81. DOSYA’ya bakılarak geniş bilgi alınabilir)
Gerek, HDÖ davası GEREKÇELİ HÜKÜM s:131 de gerekse diğer HDÖ belgelerinde gösterilen neden HDÖ örgütünden habersiz olarak Acilciler örgütü yöneticilerine 1.500.000 Tl karşılığı altını vermesiyle, örgüt disiplinini çiğneyip tüzüğe aykırı davrandığından dolayı hakkında ölüm kararı verilmiştir. 
Bu hükümde Ali Çakmaklı‘da Acilci yöneticilerinden biri olarak gösterilmiştir. Ona da “silah alımı için” verilen para aynı kapsam içinde mütalaa edilmiştir.
Nebil hiçbir zaman Ali Çakmaklı’nın ölümüyle ilgili suçlanmamıştır (bu söylem çok sonraları uydurulmuştur). Nebil ölüme mahkum edildiğinde, HDÖ’cülerin Ali Çakmaklı‘nın ölüm olayını bilmiş olsalar bile nedenleri ya da detaylarıyla ilgili bir sonuca varmalarına zaman açısından imkan yoktu. Ali Çakmaklı’yla Nebil’in ölümü arasında sadece 5 gün bulunmaktadır. HDÖ Ali Çakmaklı’yı da hiçbir zaman şehitleri arasında saymamıştır. Bütün uydurmalar MİT ajanı İbrahim Yalçın’ın izini kaybetmesi için çalışan bir çark olarak dönmüştür. Bunun ortağı da İtirafçı Engin Erkiner’dir.
3.    Nebil’i öldürenler, Mete Özer’in başını çektiği HDÖ’nün o kesitteki sorumlularıdır. Bunu da uyduruk gerekçeleriyle, resmi olarak üstlenmişlerdir.

Bu konuda, itirafçının, MİT ajanının, ölü konuşturucusunun hiç söz etmemesi, katilleri önemsememesi Nebil’i hangi kirli amaçla andıklarını göstermeye yeterlidir.
Bu üç temel konu dışında Nebili bir iki aydan fazla tanımamış olan aptalların ya da ölü konuşturucularının sokuşturmak istedikleri tamamen amaçlı yazımlar sadece yalandır ve bir yalanı örtmek içindir.
A)   Bunlar arasında, Nebili ahlaksızlıkla suçlayan ithamlar,
Bunu Nebil’i katledenler, bir dolgu olarak öne sürdüler. Yoldaşını karısıyla  cinsel ilişkiye girdiği ve kadının “Nebil’in …beni vardı” iddiasını itirafçı Engin Erkiner bir yazısında onaylamaktan çekinmemişti. O zaman Nebil olayının bu ölçüde kullanılabileceğini tahmin etmemişti. Nebil’e saldırmayı bile kurgulamıştı. Sonra, çekinerek bir kez daha bu konuya girmedi. Ölü konuşturucu birisi ise “evet nebilin cinsel organında ben vardı ben gördüm biliyorum…" yönünde yaptığı konuşma ise (bu konuşma zamanında en yakın arkadaşına yapılmıştır) Nebili katledenlerin ahlaksızlığını aşan bir destek konuşmasıdır.
Sinsi yılan ölü konuşturucusu hep öyledir, lafı alttan alta yayar koşulların havasına göre manalar verir. Belkemiksiz sözler etik olmayan onursuz duruşlar bu ikiyüzlülerin işidir. Bu kişi için Nebil yoldaşın Asi nehri kenarındaki evde bir ahlaksız teklifle ilgili yaptığı yorumu ve ona ilişkin kullandığı tabiri buraya aktarmayacağım. Beni arasın, ona derk söyleyeyim, bir tükürük olarak suratına yapıştırayım.
B)   yakalanmasıyla ilgili uydurma “pusula”  hikayesi çok daha komiktir.
Bu hikaye, Nebil’in  örgütümüze yönelik toplu bir operasyonda (9-10 mart 1978) hepimizin yakalanmış olmasıyla iflas etmiştir.
Kaldı ki, “pusula”nın kimin Nebil’e ulaştırdığı bilinmiyor ya da Nebil bilmiyor, ya da söylememiş. Bu durumda kim bilinmeyen birinden pusula alır ki. Kişi biliniyorsa, bu kişi Nebil’in yerini de biliyorsa Nebil’e bir kötülük yapmak için neden “pusula”ya gerek olsun ki. “Pusula” ancak yeri belli olan Nebil’e gidebilir bu durumda “pusula”ya gerek kalmaz.  Gönderenin “yazıdan tahmin edildiği” gibi ölü konuşturucusunun uyduruk söylemleri Nebili aptal yerine koymaktan başka anlama gelmez.  Kaldı ki, Nebil’in yakalanma sürecini birlikte yaşayanlar, takibatları, ev değiştirmelerde ortaya çıkan sorunları da iyi biliyorlar. Bu iddia ölü konuşturma atölyesinde üretilmiş olması ne olduğunun anlaşılması için yeterlidir.
İkinci “pusula” iddiası ise tarji komiktir. Nebil’le sağmalcılardan birlikteydik. Firar olanağı çıkınca, benim çıkmamı istedi. Davada Nebil’in durumu kötüydü, Ben işkencede her şeyi inkar ettim, örgüt üyeliğini bile. İfadem beyaz sayfa gibidir. Çıkması talimatı verdim ve öyle çıktı. Bir ay geçmeden, bizler zindandayken bir çatışmada yakalandı. Bu durumda “pusula” diye bir şeyin olması için ışınlama yapmak gerekirdi. Zindanda ziyaret aralığının 15 günde bir olduğunu düşündüğümüzde, firar etmiş bir yoldaşın nerede nasıl kalacağını bilmeyi, ziyarete sadece yakın akrabaların geldiğini bir kenara koyalım, zaman açısından böyle bir şeyin olmasını düşünmek bile aptallıktır. Ölü konuşturmak için her türden etiği terk etmiş olmak yetmiyor birde aptal olmak gerekiyor.
Kaldı ki illegal örgüt sisteminde hayatımızın hiçbir kesitinde ne birbirimizi bulmak ne de başka bir nedenle pusula ya da aracı kullanmadık. Nebil’in yeri biliniyorsa, herhangi bir gönderdim onun eline geçecekse pusulanın bir anlamı kalır mı? Bu şerefsizler sürüsü, bu ar sız namusuz sürüsü hep öyledir. Minareyi çalmışlar ama kılıf uyduramamışlar.
Yeryüzünde kendisinden başka kimsenin duymadığı bir iddiayı, üstelik belirsizliklerle dolu bir söylemi gerçek diye lanse etmek sadece ahlaksızca bir davranıştır. Kişisel kinlerle gerçekleri karıştıranlar yarattıkları bataklığın kurbanı olmaya mahkumdurlar. 
Bu iddia itirafçının ve MİT ajanının hayatlarını verdikleri, ömür boyu beni yazmaya mahkum oldukları komik bir iddiadır. Yalana ihtiyacı olanlar belgesiz, kanıtsız sallamalara sarılmaları normaldir. Bu yalanı yumurtlayan ölü konuşturucusu bunun hesabını bir biçimde verecektir. Geniş bilgi için, bkz. 77. DOSYA )
C)   Nebil’in “Adana ABD konsolosluk eyleminde yalnız bırakıldığı” yalanı.
      Ölü konuşturucusuyla Nebil’in, 15 dk.lık bir ceza evi görüşmesinde bir tarihin anlatılmış olması yalanı bir yana. Bir eylem üzerine konuşulacaksa önce o eylemde yer alanların görüşüne başvurulur. Bu yapılmamış. Amaç kirli olunca ciddi bir araştırmada olmaması normal.
Her söylediğini tanrı sözü sanan psikopatların bu tartışmalarda yer alması bataklığın derinleşmesinden başka b.ir sonuç üretmediği bellidir.
 Gerçek ise çok farklı. Onlarca kez yazdık ama adamlarda utanma diye bir şey yok. Eylemde yer alanlar olarak gerçeğin çok farklı olduğunu söyledik. O eylemde Nebil sadece bir gözcüydü. Bu da bir yana. Bu eylemde Nebilin yalnız bırakıldığı iddiası Nebil’i onursuz biri olarak gösterme amacını taşır. Çünkü bu eylemden sonra Nebil aynı ekibin içinde ve talimatlara uyan bir militan olarak sonuna kadar durmuştu. Meziyetleri üzerine durmadan yazı yazıyorlar ama nebili bu yaklaşımla onursuz biri haline getirdiklerinin farkında olmuyorlar. Her şeyde öyle davranıyorlar, yalanı sallıyorlar ama sonrasını getiremiyorlar, uyum kuramıyorlar. 
Nebil bu ekipte diğerleri gibi bir militandı ne karar alma ne de görev verme konumda değildi. Bir eylemde terk edilmişse, onurlu bir insan olarak bir daha aynı ekipte kalmamalıydı. Ama tersi olduğunu bu iddiayı yapanların kendisi dile getirmektedir.
Adana polis kuşatmasından kaçış, İstanbul süreci, Ülkücü faşistlerin toplanma yeri İstanbul Küllük kıraathanesinin kurşunlanması, şu ana kadar polisin bilmediği banka kamulaştırmasının yapılması, araba ve malzeme kamulaştırmaları, silahlı eylemlerinin birlikte yapılması. Nebil bütün bu süreçte bir militandı. Omuz omuza olduğu yoldaşlarıyla son ana kadar birlikteydi.
Adana ABD konsolosluk eyleminde Nebil gözcüydü, görevi eliyle yerine getiren, yanında olduğum F.Ç dir, gerisi yalandan ibarettir.

D)   MİT ajanı İbrahim Yalçın, Nebili Ali Çaklamlı’nın ölümünden sonra gördüğü iddiası bir yalandır.
Bunu Mihrac Ural’ı karalamak amacıyla söylemektedir. Ali çakmaklı Öldüğünde Nebil Adana’daydı (Alper Yalman’ın örgüte yazdığı raporda Ali Çakmaklı’nın ölümünün hemen ardından. Nebil’le görüşmesini ayrıntılarıyla aktarmaktadır: “ Olayın hemen ertesinde NEBİL yoldaşla görüştüm olayın kim tarafından yapıldığını öğrendikten sonra tavrımız çatışma tavrı olmaması konusunda uyarılarını dinledim görüş birliği içerisinde olduğumuzu söyledim ve NEBİL yoldaş İstanbul’a geri döndü. NEBİL yoldaş İstanbul’a döner dönmez, kendi alt ilişkileri tarafından bir eve götürülerek, bölgede bulunan sorumlularla birlikte sanık sandalyesine oturtulmuş” (Alper Yalman, Örgüt üyeliğine katılım talep ve raporu “Merkez Komitesine …20 Nisan 1982”)
Alper'in raporunda her şey açık ve net. Ali Çakmaklı öldüğünde, Nebil Adana’daydı. İstanbul’a geçer geçmez de arkadaşları tarafından tutuklanmıştı. Senarist MİT ajanı Nebil'le bu arada nasıl görüşmüş de Ali Çakmaklı’nın ölümü üzerine sohbet etmiş de Mihrac Ural’a tepkiliydi de…
Tarihler sıralandığında da her şey açıkça görülebilir. Nebil, HDÖ’cüler tarafından “Acilcilere maddi kaynak aktarmakla” suçlanarak tutuklanmıştır. Ali Çakmaklı’nın ölüm tarihi 23 Eylül 1980 akşama doğrudur, Nebil’in Alper’le görüşmesi en erken 24 Eylül 1980’dir. İstanbul’a gelişi ise en erken 25 Eylül 1980’dir. Katledilişi 29 Eylül 1980 olduğuna göre arada 4 gün bulunuyor o da tutuklu olduğu süredir. MİT ajanı İbrahim Yalçın, Nebil’le görüşme tarihlerine sürekli balans ayarı yapması açığını örtmek içindir.
İnsan bir kez kendini ahlaksızca satınca her adımı bir yalan ve dolan olmaya başlar. İbrahim Yalçın tas tamam bir yalan, dolan topağıdır.
E)    Nebil zindandan iki kez firarı  üzerine
       Birincisi, Sağmalcılardan benim talimatımla ve benim yerime çıkmıştır.  Bir öğrenci kavgasından içeri düşüp kısa sürede tahliye olan öğrenciler arasından, biri zorla diğeri gönüllüce esir alındı. Gönüllü olan Bedri Yağandı. Teklifi ben yaptım, onayladı. Ranzamın altına bağladım. Nebil benim çıkmamı istedi; dava dosyasında onun durumu daha kötüydü, ona çıkması gerektiğini söyledim ve buna uydu. İkinci  arkadaş TİKKO’cu Hacı Demirkaya idi.
İkincisi, Niğde ceza evinden. Orada da İrfan Ural sırasını Nebil’e vermiştir. Nebil öyle firar etmişti. Bu kaçış üzerine bile aşağılık sinsi yılan tepki koymuş olmasını akılla izah etmek mümkün değildir. Neymiş “Nebil kaçmak için kimseden sıra talep etmeye tenezzül etmez”miş.
Ölür müsün öldürür müsün gibi bir hal.
Zindandan kaçmak bir ölüm kalım olayıdır. Her devrimci koşullar el verirse bedel ne olursa olsun firar eder. Kaldı ki, komün yaşanan aynı örgütün insanı olanlar arasında sıra teatisi kadar normal hiçbir şey olamaz. Özellikle Nebil, kaçış hazırlıkları tamamlandıktan sonra Niğde cezaevine sürgün gönderilmişse, doğal olarak kaçışla ilgili hesabı yapılmamıştır. Bu anlamda Nebil’in böyle bir talepte bulunması kadar doğal ve hiç bir şeye yorumlanmaması gereken bir durumdur. Ölü konuşturucusunun kin dolu tutumunu böylesi doğal bir talebe kadar uzatması ne kadar ön yargılı olduğunu göstermeye yeterlidir. Kaldı ki, bu pislik adam Nebil’le hayatı boyunca nasıl bir yardımlaşma içinde olmuştur ki, şu ana kadar onu katledenlere karşı bir çift söz bile söylememiştir; söylediği ise Mete Özer’ci HDÖ’cülerin Nebil’i yargılayan puştlar mahkemesini meşru gören “keşke yanında olup onu savunabilseydim” deme aptallığından ibarettir.
Nebil, İkinci kaçışında Koyna Ceza evine yanıma geldi. Ona Filistin’e gitmesi talimatını verdim. Antakya’ya gitti, Tacettin Sarı’nın yanına. 15 gün Levent (Hasan Baklacı)yoldaşın evinde gizlendi, sağ salim sınırı geçerek, Filistin kamplarına gitti. İsrail’e karşı eyleme katıldı. Bunu bana FHKC dış ilişkiler bürosu temsilcisi Hani ayrıntılarıyla anlattı; vurulan bir gerillayı sırtında taşıyarak getirdiğini ve kurtardığını söyledi.  
Nebil yoldaş, okumayı sevmeyen, birkaç sayfa okuyunca “uykum geliyor” diye okumaktan kaçınan bir yoldaştı. Yazmayı da sevmezdi. Bu nedenle geride yazılı hiçbir şey bırakmamıştır. Bu durumunun da farkındaydı. Artan militanlığı ve eylem isteği bir ölçüde bununla da daha etken hale geliyordu.
Onurlu, sessiz, sitemsiz bir yoldaştı. İtirafçının örgüte açtığı yaralara karşı içi doluydu. “bu adama neden hak ettiği cezayı vermiyoruz” diye her kesitte serzenişte bulunurdu.  Bunu son olarak Konya ceza evi ziyaretinde de dile getirdi. Ali Sönmez yoldaş bu konuda daha ısrarlıydı. Bütün bunlar dizginlenmişti.
Nebil yoldaşın anısı yüreklerimizin derinliğinde yerini tüm sıcaklığıyla koruyor.  Abartmadan, abartıp onursuzlaştırmadan olduğu gibi tüm gerçekliğiyle tüm devrimci militanlar gibi bir devrimci militan olan bu kahraman yoldaşımı kararlıca anmaya devam edeceğiz. Onu sadece birilerini karalamak için ananlar, kısa süre onu da terk edecekler daha da kötüsünü yapacaklar.
Nebil… Nebil.. . Sen mücadelemizin bir parçası, anılarımızın da yıldızısın. Seni haksızca katledenlere lanet ediyoruz, adını kullanarak kirletmek isteyenlerin ise suratına tükürmeye devam ediyoruz.
Rahat uyu, anıt mezarın, manevi varlığının Kıble’si olmaya devam edecektir. Bizler de her zaman oraya bakacağız…

Dip not: (1)
İtirafçı Engin Erkiner’in polis ifadesinin özeti şudur:
“Emniyet kuvvetlerine yardım maksadıyla yakalandığım günün akşamı ve onu takip eden günde aşağıda sıralayacağım evleri bulmaları bakımından polise yardım ettim” (Engin Erkiner İfadesi, s:16)
 İfadesini polise yardımla açarak işe koyulan itirafçı Engin, Nebil yoldaşı polise gammazlarken, akla hayale gelmeyecek ayrıntılarıyla birlikte adını 17 kez tekrar ederek şunları itiraf ediyor.
 Buyurun birlikte okuyalım:
“Nisan ayı sonlarında benim evimde yapılan toplantı sonunda MİHRAÇ giderken mayıs ayı başlarında İstanbul’a 2 insan göndereceğini söylemiş ve bunlarla buluşabilmem için de Taksim civarında şimdi hatırlayamadığım bir yerde randevu kararlaştırmıştık. Verilen randevu günü kararlaştırılan mahalle gittim, orada ALİ SÖNMEZ ve NEBİL ile karşılaştım ve tanıştım ALİ’nin soyadının SÖNMEZ olduğunu Emniyet müdürlüğünde öğrendim. ALİ ve NEBİL Antakya’dan talimatlı olarak geldiklerinden bunlara ayrıca eyleme girip girmeme konusunda herhangi bir sual tevcih etmedim.” ( Engin Erkiner’in polis İfadesi sayfa:10 )
“SORULDU: ALİ ve NEBİL Antakya’dan gelirken bir adet Fransız yapısı gerilla tipi İmsa otomatik makinalı tabanca (Baskın sırasında yakalanmıştır.), bir adet 14 lü tabanca (Baskında yakalandı.), bir adet 7,65 mm. Çapında tabanca (Baskında yakalanmıştır. Uzun brovningi olanı.) ve şarjörü iki defa doldurabilecek miktarda mermi getirmişlerdir.” (Engin Erkiner’in polis ifadesi,s:10)
“SORULDU: bir banka soyma eylemini gerçekleştirmek üzere ben, MUHARREM, ALİ ve NEBİL karar aldıktan sonra bankayı tespit etmek ve istihbarat toplamak maksadıyla teker teker İstanbul’un muhtelif semtlerindeki müsait bankaları dolaşmaya başladık. Bu arada Merter İş bankasının müsait durumda olduğu bilgisini arkadaşlardan biri bana getirdi Hep beraber bankaya giderek tetkik ettik, kaçış yollarını tespit ettik. Bu arada söylemeyi unuttum Ankara kadrosundan HAKKI Haziran ayı içinde eylemlerde kullanacağımız bir şoför getirmişti…
“…Ben soygundan sonra akşamleyin Cihangir’deki eve gelecektim. Belirtilen gün ve saatte yaptığımız plan gereğince Merter İş Bankası soygunu MUHARREM, ALİ, NEBİL ve şoför MUSTAFA tarafından gerçekleştirildi. Yukarıda söylemeyi unuttum eylemden birkaç gün önce kirli sarı renkte, Murat marka bir arabayı düz kontak yaparak çaldıklarını ve Cihangir’deki ev civarına getirdiklerini biliyorum…
“... Yukarıda da belirttiğim gibi soygun planlanan günde yapıldı, ben de akşamleyin kararlaştırıldığı gibi Cihangir’deki eve giderek paraları bir kere de beraber saydık. Bir kere de diyorum, zira daha önce MUHARREM, ALİ, NEBİL ve MUSTAFA paraları saymışlardı. Eve geldiğim vakit miktarını 200.000 TL. olduğunu söylemişlerdi. Paraları ve silahları Cihangir’deki eve bırakıp ben o gece kendi evime döndüm. Birkaç gün sonra da ALİ ile birlikte Antakya’ya hareket ettik. Antakya’ya giderken bankadan gasp ettiğimiz paranın 170.000 TL. civarında bir meblağı yanımıza aldık. ALİ ile birlikte MİHRAÇ’ın evine gittik. 4-5 gece burada kaldık. MİHRAÇ’ın evinde kaldığımız müddetçe örgütü, durumu ve Türkiye’deki genel siyasi ortam üzerinde konuştuk… Yukarıda da söylediğim gibi 4-5 gün MİHRAÇ’ın evinde kaldıktan sonra malzemelerle birlikte BEN, ALİ, NEBİL beraberce İstanbul’a döndük. Yukarıda söylemeyi unuttum MİHRAÇ’ın evine gittiğim vakit yanımda getirdiğim 170.000 TL. civarındaki parayı malzeme alması için MİHRAÇ’a vermiştim. MİHRAÇ orada kaldığım 4-5 gün içinde 400 adet civarında dinamit lokumu, tahminen 150 adet civarında elektrikli ve normal funye, 10 kutu 7,65mm. Çapında mermi, 8-9 kutu 60 lık 9 mm. lik uzun mermi, 2 adet Kalaşinkov marka tüfek, tahminen 200 adet civarında Kalaşinkov mermisi temin ederek bana teslim etmişti. Ayrıca tahminen 10 adet “Sosyal-Emperyalizm” (iki kelime çizildi) “SOVYET SOSYAL EMPERYALİZM TEZLERİNİN SAÇMALIĞI” başlıklı 212 sahifelik ve HALKIN DEVRİMCİ ÖNCÜLERİ imzasını taşıyan broşürü vermişti. Bütün bu malzemeleri 2 bavul ve bir el çantasına koyarak yukarıda da söylediğim gibi BEN, ALİ ve NEBİL ile birlikte İstanbul’a getirdim… 1 Mayıs hadiselerinde İnterkontinental Otelinden ateş edildiğine dair gazetelerde çıkan haberleri okumuştum. Bu sebepten eylem hedefi olarak İnterkontinental’i seçtim. Eylem şekli olarak ta bu otelin kurşunlanmasına karar verdim. Eylem kadrosu olarak şoför MUSTAFA, NEBİL, MUHARREM’i seçtim ve kendilerine böyle bir eylemi gerçekleştireceğimizi söyledim… saat 22.00 civarında eylemi yukarıda saydığım kadro gerçekleştirdi. Eylem planı şu…şekildeydi; Araba Bosfor Turizminin bulunduğu caddede bulunacak, MUHARREM ve NEBİL eylem günü kendilerine verdiğim iki adet kalaşinkov ve 4 adet dolu şarjörle İnönü Gezisinin Taksim tarafına bakan yüzündeki parmaklıkların hemin arkasında yer alan fundalıklar içinde otele ateş edeceklerdi. Eylem planlandığımız şekilde gerçekleştirildi, ben hadiseden sonra Taksim’e gittim, Taksim’e vardığım zaman saat 22,30 civarıydı, otelde fazla anormal bir durum göremedim. Buradan eve döndüm, ertesi gün gazetelerde otelin kurşunlanma olayını okudum. Sonra cihangir’deki eve giderek silah ve şarjörleri aldım, NEBİL ve MUHARREM eylem gecesi adam başına birer şarjörden biraz fazla mermiyi otele sıkmışlardı.” ( Engin Erkiner’in polis ifadesi s:10-11)
“ Bundan sonra yeni bir eylem gerçekleştirmek suretiyle para temin etmeyi düşündüm. ALİ, MUHARREM, NEBİL’i yanıma alarak Yusufpaşa Ak Bank’ı kontrol ettik, ancak orada gördüğümüz şahıslardan şüphelendik, bunların polis olabileceğini düşündük ve bu yüzden bu bankayı soymaktan vazgeçtik. Bu banka yerine Harbiye Ak Bank şubesini seçtik. Soygun planını şu şekilde yapmıştık; şoför MUSTAFA yukarıda da bahsettiğim gibi İnterkontinental eylemine katılan ve bu eylem için yeniden plakası değiştirilen beyaz renkli Reno ile Rayoevinin yanındaki sokakta istikameti Spor ve Sergi Sarayına doğru duracaktı. Eylemi BEN, NEBİL, ALİ, İBRAHİM YALÇIN gerçekleştirecektik. 18 Ağustos gecesi ben Cihangir’deki evde kaldım ve soygunun son planları üzerinde tartıştık, ertesi sabah saat 08,30 civarında topluca evden çıkarak Reno’ya bindik ve Spor Sergi Sarayına giden ve Rayo evinin yanında bulunan caddenin köşesinde arabadan indik. MUSTAFA DA arabayı caddenin içine çekerek arabada kaldı. Biz topluca bankaya girdik. Banka içinde şu şekilde ( daha önce yapılan plan çerçevesinde) yer aldı. İBRAHİM YALÇIN elinde 7,65 mm. çapında bir tabanca idi kapıyı tuttu. ALİ SÖNMEZ ceketinin içene sakladığı Fransız yapısı otomatik tabancayı ceketinin içinden çıkartarak vezne gitti. Yanlış oldu ALİ elinde 14 lü tabanca ile vezneye gitti ve vezneden paraları aldı. NEBİL ceketinin altına sakladığı Fransız yapısı otomatiği çıkartarak ortalığı kontrol etti, NEBİL’e yardımcı olarak ben de elimde 7,65 mm. tabanca ile etrafı kontrol ettim. ALİ paraları aldıktan sonra elindeki naylon torbaya koydu.”( Engin Erkiner’in polis ifadesi s: 11-12)
“SORULDU: TÜRKİYE DEVRİMİNİN ACİL SORUNLARI ve ya HALKIN DEVRİMCİ ÖNCÜLERİ’nin Türkiye çapında faaliyet gösteren ve benim tanıdığım kişileri görevleri ile birlikte şu şekilde sıralayabiliriz.
MİHRAÇ : Orta boylu,165-170 boyunda, esmer, siyah saçlı, Güney Bölge sorumlusu.
HAKKI: Uzun boylu,175 boyunda, zayıf,  beyaz tenli,kısa saçlı. Ankara Bölge Sorumlusu. Üst komite üyesi, ( Bu isim takma addır)
EŞBER (BİNBAŞI), (Takma isim): 175 boyunda, zayıf,hafif sarışın. İzmir Bölge sorumlusu.
MİHRAÇ, HAKKI, EŞBER üst komite üyeleridir.
İSTANBUL:
CEMİL ORKUNOĞLU: HAS-İŞ ve TÜM-DER de
örgütsel çalışmayla ilgili görevlidir.
HİLAL ORKUNOĞLU (GÖKER): TÖB-DER’de örgütsel çalışmayla ilgili görevlidir.
BELMA GÜRDİL: Boğaziçi üniversitesinde örgütsel çalışmayla ilgili görevlidir.
ALİŞAN ÖZDEMİR: Sempatizan durumundadır.
BENGÜ: (Soyadını bilmiyorum) Sempatizan durumundadır.
İMAM KILIÇ: Sempatizan durumundadır.
ALİ SÖNMEZ : Örgütün eylem kadrosunda yer alır (takma ismi ZEKİ)
NEBİL: (Soyadını bilmiyorum), örgütün eylem kadrosundadır.
MUHARREM : (Soyadını bilmiyorum) örgütün eylem kadrosundadır.
MUSTAFA: (Soyadını bilmiyorum) Bütün eylem kadrosunda yer alır.
İBRAHİM YALÇIN: örgütün eylem kadrosundadır.
ALİ YILDIRIM: Sempatizan durumundadır.
HAYDAR YILMAZ: örgütün eylem kadrosundadır. ( takma ismi AHMET’tir)
NEBİL’in takma ismi SABRİ, MUHARREM’in takma ismi SİNAN’dır.
FİLİZ: (Soyadını bilmiyorum) Sempatizan durumundadır.
ATAKAN SAKARYA: Sempatizan durumundadır.
ERCÜMENT: ( Soyadını bilmiyorum) Sempatizan durumundadır.
ORHAN: (Soyadını bilmiyorum) sempatizan durumundadır.
ZUHAL: (Soyadını bilmiyorum) sempatizan durumundadır.
MEHMET ÇELİKEL: Seviyesi sempatizanlığın biraz ilerisi ve HAS-İŞ’te çalışır.
CUMALİ ÇAKMAKLI: Sempatizan durumundadır.
NAİM İME: TÜM-DER’de faaliyet göstermekte olup ACİL’e yaklaşmak durumundadır…” (Engin Erkiner’in polis ifadesi, s: 15-16)

Bu ifadeyle birlikte İtirafçı Engin Erkiner’in Nebil yoldaşı polise ilk ve tek teslim eden kişi olmasına rağmen, yoldaşın mütevazi isminden nemalanmak için kendisi ve MİT’e satılmış ortağının yaptıkları çirkinlikleri lanetliyor bunlara sesiz kalanları da ayıplıyorum.

( Bu yazı genişletilerek yeniden yayınlandı) 

25 Eyl 2010

HANEFİ AVCI ve ACİLCİLER MEDRESESİNDE DURUŞ SAHİBİ OLMAK

192. DOSYA

HANEFİ AVCI
ve
ACİLCİLER MEDRESESİNDE

 DURUŞ  SAHİBİ OLMAK




Şerif YILMAZ.
21 Eylül 2010


Mihrac Ural’ın notu

Şerif Yılmaz yoldaş Acilciler örgütünün en ağır yüklerini omzunda taşıyan diğer Acilcilerden biridir.

İşkence, zindan, sürgün ve bu kesitlerin tüm cefalarını omuzlamış alnının akıyla, dik duran diğer yoldaşlar gibi bir yoldaştır.

Şerif yoldaş, örgütümüz ve tüm devrimciler adına Hanefi Avcı ve benzerlerine ahlak dersini direnerek veren bir mücadele insanı. Üstlendiği MK yedek üyeliği gibi örgütsel yöneticilik konumu, onun için devam eden militanlıktan başka bir şey değildir.

Tarihimizi yazarken, belgelere, birebir olayı yaşayanların verilerine dayanma yönündeki karalı duruşumuz Şerfi yoldaşın anlatımlarında da yerli yerine oturmaktadır. Örgütsel mücadelemizin tarihini, gelecek kuşaklara en olumlu yönleriyle aktarmanın da bir çabası olarak altta okuyacağınız yazı, aynı zamanda Acilciler örgütünün her alanda hangi özverilerle dik durmayı başardığının da bir göstergesidir. İşkencede, zindanda, sürgünde ve polisin her türden ahlaksız tekliflerine direnenler, tüm devrimciler adına olumluyu öne çıkaran yazılarıyla buradalar. Kirli olanlar ise kirli yazılarıyla kendilerine benzer yaratmak için çırpınanlar ise oradalar. Aynılar aynı yerde ayrılar ayrı yerde demek tas tamam budur. Bu tablo, devrimci hareketin her köşesinde tanık olduğumuz bu ayrışma yerimizi belirlerken tercihlerimize de yön vermektedir.” Diyen bir yoldaşın haklı sözlerini hatırlatıyor.

Tarihe en yakın yerden bakışla devam edecek yazılarımız aceleye gelmeden sindire sindere yazılıp yayınlanacaktır. Bu tarih bir mücadele tarihidir; başlayıp devam eden, dünden bu güne gelen. Bu süreci bire bir yaşayanlar yazmaya devam edecek. Arif Işıldar yazdı yazmaya devam edecek, Levent yoldaşın yazısı sırada. Ahmet Çankaya yoldaşın da diğerlerinin de. Biz kararımızı verdik geleceğe sadece ayakta kalacağı muhkem olan gerçekleri aktaracağız. Söylentileri, üçüncü kişilerin onayına muhtaç sallamaları, ölü konuşturmalarını, belgesiz kanıtsız iddiaları muhatap almadan çöpe atacağız. 


Giriş:

Geçtiğimiz günlerde kamuoyuna "Haliç’te Yaşayan Simonlar” (Dün Devlet Bugün Cemaat) adıyla, Hanefi Avcı tarafından yazılan bir kitap servis edildi.  

Hanefi Avcı.  Uzun yıllar boyunca Emniyet Genel Müdürlüğünün emrinde, görev aşığı ve yazdığı kitapta timsah gözyaşlarını anımsatan yaklaşım ve çifte standartlarıyla devletini koruyan(!) bir cellat, işinin ehli bir uzman. 

Devlet ve Cemaat diye iki bölümden oluşan kitabı elime yeni geçti. 1. Bölümü (Devlet) bitirdim sayılır, derin devlet açısından buzdağının görülen yanlarını aktarırken, sözüm ona kimi öz eleştirilerini de esirgememiş. Devletin gerek Kürt özgürlük hareketine ve gerekse genel devrimci demokrasi mücadelesi yürüten örgütlere karşı nasıl da Osmanlı artığı İttihatçı, komitacı yöntemlerle tasfiyeci bir hareket içerisinde, açık vermeden çalışması gerektiğini hatırlatıyor. Bu süreçte yaptıklarını ve yapılması gerekenleri devletin gelecek kuşaklarına adeta ders verir gibi iletirken, karda yürüyüp iz bırakmamak gibi hukuk dışı bir çifte standart içerisinde “Simon”laşıyor.  

“Simon”laşma tabiri kendisine ait. Kürt özgürlük hareketi içerisinde Simon kod adıyla mücadele eden bir militanı değerlendirirken; örgütsel platformun atmosferinde yer aldığı koşul ile, sonrasının, esaret koşullarının psikolojisindeki aynı şahsın gözlemlerini, tutum ve davranışlarını karşılaştırıyor. İnanmadığı kimi gerçekleri, inanıyormuş gibi davranarak uygulayanları; ister devlet bünyesinde (kendi adına) yaşanan yaygın çürümeyle ilintili, ister örgütsel yaşamda mücadele eden insanlarla ilişkili olarak aynı kefeye koyarak, farklı davranış tür ve standartlarını “Simon”laşma diye ifade ediyor. 

Dile getirdiği  birbiriyle çelişik tutum ve aktarımlarında yaptığı demagoji, çifte standardın yansımasından başka bir şey değildir. Bu anlamda yazdığı kitap tamamıyla kendi handikabını örtmeye çalışan bir “Simon”laşmadır. Bu konuda ayrıntılı bir değerlendirme yapan Mihrac Ural yoldaşın peş peşe gelen makaleleri ince ayrıntıları kapsamakta. Detaya ilişkin yoldaşın http://mirural.blogspot.com// adresinden faydalanılabilir.  

Örgütümüzün demokrasi ve özgürlük uğruna vermekte olduğu mücadele tarihinde, bize (ve bana) yabancı olmayan bu şahsın, kitabında örgütümüze yönelik bir operasyonu değerlendirirken dile getirdiği açıklamaları, etkilendiği tutum ve davranışlarımızın kendisine verdiği dersler dikkat çekicidir. Bu anlamda o döneme ilişkin kimi devrimci faaliyetlerimizi, örgütsel görev inancı ve ahlaki sorumluluğu içerisinde olan Acilciler medresesinin bir militanı olarak aktarmakta yarar görüyorum. 

Acilciler Operasyonu 

Hanefi Avcı'nın Mersin bölgesinde rüştünü ispata yönelik çabalarını  arttırdığı dönem. Toplumsal çelişkilerin siyasal çatışma boyutunda günbe gün yükseldiği, devrimci mücadelede fedakarlıkların, onurlu tarih yazmanın, inanç ve idealler uğruna ölümlere meydan okumanın bayrak edildiği bir süreç. 


Cezaevlerinde
İşkence, baskı ve teröre karşı
tutum geliştirdik. 

Örgütümüzün aldığı kararlar çerçevesinde; cezaevlerinde adli ya da siyasi tutuklu ve hükümlülere karşı insanlık dışı davranışlarda bulunan, gardiyan ve idarecilerle, tüm işkencecilere karşı değişik boyutlarda cezai yaptırımı ön gören uyarı eylemlerimiz Türkiye'nin birçok merkezinde hayata geçirilmişti.  

Bu eylemlerin sonucunda cezaevlerinin çoğu adeta bir medrese haline getirilip, demokrasi mücadelesinin eğitim kaleleri haline çevrilerek, yeni yeni insanların mücadele sahasına katılımına hız verilmiştir. Bu süreçte gerek örgütümüze ve gerekse diğer devrimci demokratik örgütlenmelere birçok insanın kazanıldığı bilinen bir gerçektir.  

Hukuksal zemindeki
keyfi tutum ve hükümlere karşı
kayıtsız kalmadık. 

Siyasal mücadelede çok yönlü çalışmanın esas olduğundan hareketle. Çeşitli zeminlerde dernek, sendika, öğrenci hareketi vb. alanlarda legal ve illegal çalışmayı farklı farklı düzeylerde yürütüyorduk. 

Her toplumsal olayın gelişiminde; Mahir Çayan ve arkadaşlarının Kızıldere’de katlinden, Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının idam edilmelerine, İlker Akman ve yoldaşlarının Malatya Beylerderesinde malum “katil muhbir”in ihbarıyla pusuya düşürülmelerine kadar. 1977 Taksim meydanında Derin Devletin 1 Mayıs'ı kana bulamasına, İşçi sınıfının birlik mücadele ve dayanışma gününde polisin (genelde devletin, derin devletin) resmi ve sivil güçlerinin baskı ve terörüne karşı kayıtsız kalmayarak tavır geliştirdik.  

Bu anlayışın  ürünü olarak; o dönemde gerek cezaevinde yaşanan işkence ve terörün temsilcilerine karşı (özellikle gardiyanlar), gerekse en barışçıl kitle gösterileriyle sokağa dökülen insanları dahi en acımasız, önyargılı keyfi tutum ve davranışlarıyla haksız yere tutuklayarak iştigal eden bölgenin Ağır Ceza hakimine karşı da sessiz kalınmıyordu. Böylece Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının idam edildiği günün anısına ve bölgede estirilen devlet terörüne cevaben, hukukun keyfi olarak tüketilmesine karşı sert tutumlar alınmıştı. 

Mücadele sürecini
yükseltme hedefiyle gerçekleştirilen
 kamulaştırmalar 

Devrimci örgütler daha çok siyasal mücadele tarihlerinin özgün dönemlerinde kamulaştırma eylemlerine girişirler. Kitle bağlarının nispeten geri olduğu koşullarda, mücadeleyi daha da yükseltmek adına ihtiyaç duyulan lojistik taleplere cevaben, çıkış hazırlıklarının itimiyle bu tür eylemlere yönelirler. 
Bu noktada devrimci ahlakın boyutu her türlü şahsi çıkar anlayışının üstünde manevi bir yan taşır.  İnsanlar yaşamları pahasına, bireysel menfaatlerini hesaba katmadan, inançları ve idealleri uğruna adeta imkansızı başarırlar. Bu yüzden Hanefi Avcı ve benzerlerinin kavramakta güçlük çektiği nokta burada kendini dışa vurur.

Acilciler ve genelde devrimciler, kamulaştırma eylemlerinde bir şeyleri kendi payıma nasıl kapatırım hesabıyla hayatlarını riske atmazlar. Bu yüzden de bireysel yaşamını kotarma adına kamulaştırma eylemine giren örgütlü bir insanın olabileceği örneğine rastlanmamıştır. 

Silifke Operasyonu ve Recep Güregen 

Daha önce değişik düzeylerde bu konuyu işlemiştik. Gerek burjuva basının ve gerekse mahkeme sürecindeki hakim ve savcıların manipülasyonları gerçeği değiştirmeyecektir. Recep Güregen yoldaş,  çatışma sonrası "yüzme bilmediğinden Göksu nehrini geçmeye çalışırken boğulan militan" değildir. Hanefi Avcı'da aynı şeyi dile getirmiş "...Recep boğulmuştu, cesedi bulundu". 

Recep Güregen, dönemin Cinayet Masası Amiri Başkomiser Natık Karadeniz ve ekibi tarafından silahla katledilerek öldürülmüştür. Aynı operasyonda silahsız ve savunmasız olarak ele geçirilen Hüseyin Gürgen yoldaşta Natık Karadeniz tarafından kalkan edilerek öldürülmüş, ardından Başkomiserin kendiside ağır yaralanarak bilahire ölmüştü.  

Eylem sonrası  sıcağı sıcağına Mersin'e dönmek üzere anayola çıkarak otobüs bekleyen yoldaşların taktik hatası, yakalanmalarıyla bu sonuca yol açarken olumsuzluklar gitgide derinleşiyordu. Baskınlar baskınları takip ediyor, operasyon yaygınlaşıyordu. Ele geçen örgütsel yayınlarla askeri malzemelerin yoğunluğu büyük bir sansasyon yaratmıştı. 

Operasyonlarda Mersin-Ankara güzergahı 

Silifke'nin devamı  olarak, Mersin bölgesinde sorumlu düzeydeki, yeni evli, iki yoldaşımızın evleri basılıyor. Dönemin Belediye Başkanıyla hısım olan kız arkadaşımızın ailesi; çocuklarının siyasetle uğraşmadıklarını, İçişleri Bakanı Hasan Fehmi Güneş'in Ankara'daki bir yakınlarının düğününe "davetli" oldukları için Ankara'ya gittiklerini dile getiriyor. Ev tarumar edildikten sonra, Ankara Emniyet Müdürlüğüne telefon edildiği, şehre giriş yollarının tutulduğu ve yoldaşlarımızın adlarının verildiğini ve peşisıra Ankara'nın girişinde yapılan çevirmede ertesi sabah iki yoldaşımızın da gözaltına alındığını sonradan öğrenmiş olduk. 

İçişleri Bakanının yakını olan birinin düğününe "davetli" oldukları söylemi, Ankara Emniyet Müdürlüğünde yoldaşlarımıza karşı polislerin bir anlamda mesafeli davranmalarına yol açmış. Yoksa Hanefi Avcı'nın " ...bir askerin, hem de general rütbesindeki bir kişinin düğünü için bu iki terörist kız ve oğlanın Ankara gittiğini öğrendik. (...)hemen Ankara Emniyetine o zamanki kısıtlı imkanlarla telefonla bilgi verildi, mesaj çekildi." Türünden açıklamaları fanteziden öte bir anlam içermiyor. Yoldaşlarımız Ankara'dan Mersin'e, içinde Hanefi Avcı'nın da yer aldığı özel bir ekiple getirilir. 

Sorgulama süreci 

Yoldaşlarımızın hep bir araya getirildiği sorgu sürecinin merkezini, Soğuksu Karakolu diye bilinen işkence merkezi belirliyordu. Sorgularda insan çığlıklarının komşu çevreler tarafından duyulmasının şikayetle dile getirildiği bu merkez, özellikle Mersin ve çevresinde devrimci kamuoyunun yakından bildiği, tanıdığı bir yerdi. Dönemin çeşitli devrimci yayın organlarında da işkence şikayetlerine hedef olan bu merkeze karşı, yoldaşlarımız süreç içerisinde gereken uyarıları Acilci tarzda yapmışlardır. 

Sorguda açığa  çıkan belgeler, eylem bildirileri, yüzleştirmeler, teşhisler birbirini takip ediyor. Yörede ne kadar faili meçhul kalmış eylem var ise (siyasi olsun, olmasın) yoldaşların hanesine yazılıyordu. Hatta ilginçtir, Şubat 1979'da cezaevinde olduğu halde o dönem ait birçok eylemde yer almış gibi gösterilen bir yoldaşımız da vardı.  

Hanefi Avcı'nın da içinde bulunduğu ekip, yoldaşlarımızı basın mensuplarının karşısına çıkararak;"İşte Başkomiserimizi vuranlar, Ağır Ceza Reisine saldıran teröristler, Gardiyan arkadaşımızı kurşunlayanlar, Banka soyguncuları, Ülkü Ocaklarını bombalayanlar..." vs. vs. diyerek elde ettikleri askeri malzemelerle örgütsel dökümanları teşhir ediyorlardı. Örgütümüz hakkında manşet haberler her tarafta yayınlanmış, iki yoldaşımız şehit, beş yoldaşımız da esir düşmüştü. 


Operasyonların Antakya süreci  

Bu olaylar yaşanırken illegaliteye uygun alınması gereken tüm  önlemler, değişik çalışma alanlarında derhal hayata geçirilmişti. Temmuz 1979. Alt ilişkiler, örgütsel yayınlar, askeri malzemelerin konumu, adresler tümden koruma altına alınmıştı. Bu çalışmaya ek, deşifre olmamış, ismi ve adresi bilinmeyen bir kişi olarak her türlü ihtiyatı da almış durumdaydım. Önümde iki seçenek vardı ya tamamıyla bölge dışına çıkmak ya da deşifre olmamış legal görüntü altında illegal faaliyete devam etmek. O dönem genel sorumlum durumundaki yoldaşımla süreci değerlendirdik ve operasyonların basına yansımış olmasına paralel, aradan iki gün geçmesine rağmen, kod adıyla dahi açığa çıkmamış olmanın itimiyle, ikinci seçenekte karar kaldık. 

Ancak ihanete dağlar dayanmazdı.  Üniversite kapısında bekleyen bir öğrenci görüntüsüyle legal, örgüt adına çalıştırmakta olduğum bir iş yerimiz vardı. Geçmiş dönemde bölgeye malzeme almak için gelen bir yoldaşın, beraberinde getirdiği diğer yoldaşın işgüzarlığına muhatap kalması, kiminle görüşeceğini bildirmemesinin tetiklediği merak duygularıyla, yoldaşın tüm önlemlerine ve iyi niyetine rağmen, kendisini takip ederek, geldiği ve malzemenin alındığı iş yerini bildiğini poliste dile getirmesi üzerine, operasyon Antakya'ya gizli bir şekilde yansıyor. 

Çalıştığım iş yerine gelen istihbarat şubesi elemanları beni bulamadıklarından, gerçek adımı da bilmediklerinden, yer sahibi amcayı (ki, bir sempatizanımızın babasıydı) sorgulayarak o ana kadar bilinmeyen aile evimize baskın düzenliyorlar. Ev en ince noktalarına kadar didik didik aranır, hiçbir şey çıkmaz. Annemin-babamın "Savcılıktan arama emriniz var mı? Ne oluyor, dağ başı mı burası" türünden sorularına istihbaratçıların küfürlerle karışık tehditlerini burada uzunca anlatmayacağım. Evimizde her devrimcinin gözaltına alınırken yaşanan kabusla yüz yüze kalınmıştı. Önümde Acilciler medresesinin bir talebesi olarak büyük bir imtihan beni bekliyordu. 

Gözaltı  sürecim  

"Bir iki konuda ifadesini alacağız, merak edilecek bir şey yok!" denilerek gözaltına alınmıştım.Yabancı plakalı Renault 12 marka bir taksiye bindirilerek önce Antakya Emniyet Müdürlüğüne getirildim. Yola çıktığımız andan itibaren telsiz mesajları "misafir yanımızda, her şey yolunda" tekerlemeleriyle devam etti. Antakya Emniyetinde bir süre bekletildikten sonra, arada bir sivil giyimli tanımadığım kimi şahıslar gelip bakıyordu "ya.. bumuymuş" gibi laflar edip kafa sallıyorlardı. Havanın kararmasıyla akşam saatlerinde Mersin'e doğru yola koyulduk. Yol boyunca çok hızlı gidiyor ve "misafir"le ilgili bilgi aktarımı bölge istasyonlarına telsiz mesajı olarak geçiyordu. Bir yandan ağızları kulaklarına varmış halleri ve diğer yandan ani olarak yanımızdan geçen bir araca karşı içine düştükleri tedirginlik, kendini hissettiriyordu. 

Adana'ya varmadan önce bir Bölge Trafik İstasyonunda mola verdiler. O andan itibaren gözlerim kapatıldı, yeni bir süreç başlıyordu. Mersin'e yaklaştığımız sırada bölgede yapılan operasyonlardan bahsetmeye başladılar, yakalanan yoldaşların kod adlarını söyleyerek bu şahısları tanıyıp tanımadığımı sordular. İstedikleri yönde cevap almadıklarından ilk kez arabanın içinde yumruklamaya,  birazdan cehennemde görüşeceğiz diyerek tehditler savurmaya, küfretmeye yöneldiler. Böylelikle Mersin Emniyet Müdürlüğüne bağlı işkence haneye, cehenneme yani Soğuksu Karakolu'na gelmiş olduk. "Misafir" ulaşmıştı. 

Sorgu sürecim ve Hanefi Avcı 

Gece yarısına yakın bir saatti. Karakolun girişinde, merdivenlerin hemen sonundaki orta koridorda, dışarıdan herkesin de rahatlıkla görebileceği bir pozisyonda duran cehennem zebanisi; adının "Oflu Hasan" lakabıyla bilinen, Emniyet Amirlerinden Hasan Yücesan olduğunu sonradan öğrendiğim kişiyle yanında duran Hanefi Avcı ve ekibi özel bir karşılama töreni hazırlamışlardı.  

"Oflu Hasan" elindeki bambu çubuğun kısa sürede parçalanmasına paralel, tüm ekibiyle birlikte burnundan soluyarak karga tulumba bir saldırı içerisinde her tarafımı kan revan içerisinde bırakmıştı."Hatay'dan gelen silahlar olmasaydı Başkomiserim Natık Karadeniz ölmemiş olacaktı" diyerek, süreçten beni sorumlu tutmaya çalışıyordu. Gece çok uzun sürecek, işkenceyle insanlık onuru ayaklar altına alınacaktı. O dönem en revaçta olan işkence kaba falakaydı. Manyetolu telefondan verilen elektrikle, ayak tabanına yakın yerlere sigara izmariti bastırmak işin bir diğer yanıydı. Omuz hizasından kolların bağlanabileceği tarzda bağlanan lata tahta polisin falaka işini, ayakların bağlanması açısından kolaylaştırıyor, ihtiyaç halinde iki dolap arasına T harfi gibi asmaya da yarıyordu. 

Gece boyu seanslar birbirini takip etti. Roller paylaşılmış, iyi polis kötü polis taktikleri uygulanıyordu. Yüzleştirmede karşıma geçip "Konuş kardeşim konuş başka çaren yok" önerisi yapan arkadaşlardan tutun da, Hanefi  Avcı'nın; "Açın şunun yüzünü nasıl olsa bunlar idam edilecekler" yönündeki bağırmasıyla kendini tanıtması olayı halen kulaklarımı çınlatıyor. Gözümdeki bant çıkarılmış, artık cellatlarımı tanıyordum. Başrollerde "Oflu Hasan ve Hanefi Avcı" vardı.

Sorguda eksik kalan bir şey vardı, operasyonlarda birçok şeyin açığa çıkmış olmasına rağmen; Antakya'dan kamulaştırma eylemine katılım yapan, eylem sonrası aktarımlarda görev üstlendiği iddia edilen kişilerin varlığıyla, alınan paraların ele geçirilmeyişi sorgucuları çılgına çeviriyordu. Yoldaşların bu sürece ilişkin ifadeleri şu ya da bu şekilde sorumluluğu tümüyle sırtıma yüklerken, ağır bir ithamla karşı karşı kalmış, birden bire sorgunun tamamlanmasında kilit bir role bürünmüştüm.  

Günler çok uzun geliyordu. Kısa sürede ayak tabanlarım patlamış, birçok yanım şişmişti. Soğuksu Karakolundaki işkence seansları dışında Cumhuriyet Karakolunun hücresine götürülüyordum. Hücre tabanı 25-30 cm. arası leş sularla doluydu. Zorunlu olarak içine sokulduğum bu alanda yaralı ayaklarım enfeksiyon kaparak üzerinde yürüyemez hale gelmiştim. Acılarını uzun süre cezaevinde de çektiğim bu süreci unutmam mümkün değil. 

Sorgulama devam ediyor, Hanefi Avcı  iyi polis rolünü oynayarak ayaklarıma merhem sürüyordu. Yüzleştirmelerde Banka memurları teşhis edemedikleri zaman celalleniyor, küfrediyordu. Memurlara dönerek "soygun olduğunda polis polis diye yırtınırsınız, birde size soyguncu beğendiremiyoruz" diyerek hakaretlerde bulunuyordu. Çifte standartlıydı. Şubede baş başa kaldığımızda iyi polis rolleriyle arada bir yeniden yaralarıma merhem sürerken, arkadaşları hakkında ileri geri konuşmaktan da geri kalmıyordu. Böylesi bir atmosfer içinde yalvar yakar bana yardımcı olmak istediğini, teşhisimin olmadığından ilk mahkemede beni tahliye ettirebilecek güce sahip olduğunu söyleyerek, Antakya'dan kendisine bir kişinin adıyla, bir hücre ev adresi vermemi istiyordu.  
Örgütüme ait bir kağıdı dahi polise teslim etmemiştim. Çok acılar çekmiş, yaralar içindeydim. Çektiğim acı ve ızdırabı bir başka yoldaşın sırtına yüklememek gibi bir duruş sahibi olarak polisin zorbalığına baş eğmemiş, direnmiş, alnımın akıyla imtihan vermiştim. Sınıfımı geçmiştim.  

Operasyonda ele geçen son kişi olmam itibariyle, arkamdan benim ifademe bağlı  olarak tek bir kişi dahi gelmemiştir. Bu bir ölçüttür. Acilciler medresesinde duruş sahibi olmanın onurlu bir ölçütüdür. 

Tutuklanma ve cezaevi süreci 

Sorgulama süresinin bitimine paralel mahkeme çıkarıldık. Hakim huzuruna çıplak, şişkin ve yaralı  ayaklarımla, yazlık sandallarımı  kelepçeli ellerimde tutarak çıkarıldım. Yürümekte zorlandığımdan için iki polis memuru koltuk altlarımdan beni tutmuş vaziyetteydiler. Hakimin oturduğu kürsüden adeta tehditkar bir tarzda aktardığı son cümlesi "...anayasayı tağyir ve ıskata yönelik silahlı eylemlerde bulunan yasadışı Acilciler örgütünde faaliyet göstermekten tutuklanmasına vicahen karar verilmiştir" sözü halen ezberimdedir. 

Mersin Kapalı  Cezaevi  

Kaygı  ve tedirginlik içinde cezaevine geldik. Zira bir süre önce cezaevlerindeki baskı ve teröre karşı uyarı eylemleri çerçevesinde örgütçe cezalandırılan bir gardiyanın arkadaşlarıyla muhatap olacaktık. Çok hassas bir süreçti. Kapıaltı denilen yerde kelepçelerimiz söküldü, cezaevinin içindeydik. Jandarmalar kapının yan tarafında, etrafımız bize hayret ve korkuyla bakan gardiyanlarla doluydu. Her an saldırı olabileceği ihtimalini düşünürken, çok nazik bir şekilde isimlerimizin başgardiyan tarafından yazılmak istenmesi talebi, içimizi bir hoş etmişti doğrusu. 

Cezaevi müdürü  geldiğinde hemen siyasi koğuşa alınmayı  istemiştik. İçeride boş koğuş olmadığından siyasilere ait ayrı bir yerin olmadığını söyleyerek geçici olarak bu geceliğine hücrede kalacağımızı ifade etti. Güvenliğimiz açısından(!) o geceyi yoldaşlarla birlikte hücrede geçirdik. Tuvaletleri içinde olan bu hücrede geceyi bizimle paylaşan "cardun" diye tabir edilen büyük lağım fareleri de vardı. Eski bir yolcu hanından derme çatma dönüşümlerle kullanılan ilkel bir cezaeviydi. 

Hücreye geçişimizden kısa bir süre sonra büyük bir tepsi dolusu değişik türden yemeğin önümüze getirildiğini gördük. Yanında gardiyanla birlikte tepsiyi getiren mahkum; "Selahattin abimizin selamı var, geçmiş olsun, ellerinize sağlık diyor" mesajını iletti. Bu tür jestlerin ne anlama geldiğini başlangıçta bilmiyorduk, teşekkür ettik. Sonradan öğrendik ki, Selahattin abisi o dönem basında "7 kişinin katili Tarsus Canavarı Selahattin" diye geçen bir kabadayının adıymış. Başkomiser Natık Karadeniz'den yoğun işkence gördüğünden bu jesti yapmış bize. Buna benzer jestler değişik isimlerin sunumuyla birbirini takip etti. O dönem Soğuksu Karakolundan geçip de üzerinde işkence yarası taşımayan insan yok gibiydi. 

Cezaevi süreci yeni bir medreseydi, burada da devrimci bir duruş  sergilemek boynumuzun borcuydu. Ertesi gün  Kapalı diye tabir edilen koğuşa verildik. Farklı koğuşlarda bulunan değişik örgütlerden insanlar (MLSPB-Kurtuluş-Dev-Yol-UKO) geçmiş olsuna geldiler. Derhal bağımsız siyasi kimliğimizin ifadesi olarak kendimize ait bir sol-siyasi koğuş kurmamız gerektiği kararını alarak bunu idareye bildirdik. İdare şok olmuştu, daha dün bir bugün iki hesabı. Boş koğuşumuz yok cevabı verildiğinde, içinde ranzası olmayan "mescit" diye belirlenen yere geçerek orasını siyasilerin koğuşu haline getirdik.  

Devrimci tutuklular olarak farklılığımız kendini hissettiriyor, adli mahkum ve tutuklular arasında ayrı bir saygınlık kazanıyorduk. Koğuşlardaki feodal ağalığa, cezaevi idaresiyle oluşturulan rant ilişkilerine son vererek insanlar arasında kardeşliği, paylaşmayı esas kılma yönünde çaba gösterilmesini öne çıkarıyorduk. Süreçte çıkarları bozulan kimi çevrelerin birbirlerine girmesiyle yaşanan olaylarda çıkan iki isyana yön vermemiz gerekti. Varlığımız çıkar çevrelerini rahatsız ediyor, cezaevi idaresi de her an kaçabilirler kaygısını Adalet Bakanlığına rapor ediyordu. Kısa bir süre sonra Eylül 1979'da Ankara Ulucanlar Merkez Kapalı Cezaevine sürgünümüz çıkmıştı. 

Ankara Merkez Kapalı  Cezaevi ve Hanefi Avcı  


Ankara cezaevi bölgenin potansiyeli itibariyle iki ayrı bölüme ayrılmış vaziyetteydi. Cezaevine ulaştığımız andan itibaren devrimcilerin kaldığı sol siyasi bölümün 4. Koğuşuna yerleştirildik. Sağlık problemlerim devam etmekte olduğundan doğru düzgün yürüyemez haldeydim. Ayaklarımdaki yaralar enfekte olmuştu. Mersin cezaevinde idareye Hastaneye gitmem gerektiği yönünde verdiğim tüm dilekçelere güvenlik gerekçesiyle ret cevabı verilerek, ayaklarımın tedavisi revirde ilkel pansumanla geçiştiriliyordu. 

Ankara'da Cumhuriyet Savcılığına resmi bir başvuruyla hem tedavimin yapılması, hem de işkenceciler hakkında davacı olduğumu bildiren talebimi cezaevi idaresi kanalıyla ilettim. Önce Adli Tabipliğe, ardından Numune Hastanesinde heyet kontrolüne havale edildim. Aradan geçen zamana rağmen işkence dolayısıyla vücutta hasıl olan izlerin doktor raporuyla tespit edilerek tedavimin yapılması hukuki durumumu güçlü kılıyordu. Bu rapor önemliydi. 

Emniyet Amiri Hasan Yücesan (Oflu Hasan), Hanefi Avcı, Hasan Sarı  ve şu an adını hatırlayamadığım 4. Şahıs polis memuru aleyhine işkence yaptıkları  yönünde şikayette bulunarak ceza mahkemesinde davacı  oldum. Bu olay tarih karşısında, yaşam hakkının kutsiyeti üzerine hukukun savunulması anlamında işkenceye karşı bir duruşun da ifadesiydi. Bir çok arkadaşın "ya boş ver bundan ne çıkar" demesine aldırmadan, en azından tarihe bir belge olarak geçmesi için mahkemeye gittim ifademi verdim. Elimdeki belgeler önemliydi, güven vericiydi. Ne var ki ifademi alan Savcı, "bu iddianı ispatlayacak görgü şahidin varmı" diye sırıtarak soru sorunca, dosyadaki Adli Tıp raporuyla heyetin onayladığı belgeyi hatırlattım. Savcı yine gülmüştü. Dosya sümen altı edilmiş bir daha mahkemeye dahi çağrılmamıştım.  

Kendi yargılandığım dava dosyası  için bile tutuklandığım tarihten sonra  3,5 yıl boyunca bir kez dahi mahkemeye çıkarılmamış, zindandan zindana sürgünleri yaşamıştım. Ta ki, 1982'nin sonlarında Adana Köprüköy Askeri Cezaevinden Sıkıyönetim Askeri Mahkemesine çıkarıldığımda delil yetersizliğinden tahliye edilene kadar. Ardından yine serbest bırakılmayarak, Siyasi Şubenin talebi doğrultusunda, tamamen keyfi gerekçelerle, Cunta koşullarında Adana Köprüköy Askeri Cezaevinden alınıp, yeni iddialarla Adana-İskenderun ve Antakya Emniyet Müdürlüklerinde 55 gün boyunca, geçmişten çok daha farklı bir düzeyde işkencelere maruz kalarak, sorguya çekilmiş, özgür olmaksızın, yine peşimden hiç kimseyi getirmeksizin ve yine örgütün hiçbir şeyini teslim etmeden (ki, bu bir ölçüttü) yeniden tutuklanıp, İskenderun-Akçay Askeri Cezaevi cehennemine atılarak, 6 ay sürede orada geçirmiştim.
 
Sonuç 

Hanefi Avcı  ve benzerleri vicdanlarının sesini dinleyerek bu ülkenin yararı için sözüm ona timsah gözyaşları döküyorlar. Unutulmamalıdır ki onlar, tarih nezdinde eli kanlı bir sanıktır, bir cellat ve bir dönemin tanığıdır aynı zamanda. Gerek devrimci demokratik etkinliklere ve gerekse de Kürt özgürlük hareketinin imhasına yönelik çabalarda akıttıkları kanın hesabını vermekle yükümlüdürler. Bu anlamda; halkımız, demokrasi güçleri, Kürt özgürlük hareketi bu sürecin hesabı sorma hakkına sahiptir. 
Bizler doğrularımızın arkasında durmayı, onurlu, mütevazi devrimci yaşantımızı işkence tezgahlarında, zindanlarda ve mültecilik yıllarımızda halklarımızın özgür ve demokratik bir ortamda yaşayacağı güne kadar savunmayı kendimize ahdetmiş insanlarız. Örgütümüz bu idealler içinde halkımıza layık olmaya çaba gösteriyor, derin devletin paralı çömezlerine, devrimci harekette bulanıklık yaratmak isteyen bölücü milliyetçilere, işbirlikçi itirafçılara karşı birlik halinde bayrak açarak sabırla mücadele ediyor.  

Demokrasi mücadelesi doğruların dile getirilmesinde haklının yanında yer almayı gerektirir. Bu yer alışta sonuç alacağımıza inancımız tamdır. Sabırlıyız, haklıyız ve kazanıp halk düşmanlarından hesap soracağız.
 
 


 

CEVDET KILIÇ YOLDAŞ (CAFER) MÜCADELEMİZDE YAŞIYOR


24 Eylül 1998 genç yaşta aramızdan ayrıldı. 36’sındaydı ömrün, sessiz sitemsiz özverilerle demokrasi mücadelesinde, Filistin halkıyla dayanışmada görevini yerine getirdi. Antaka/ Ayn Camus köyünün ülkemiz devrimci hareketine kazandırdığı onlarca militan ve kadrodan biriydi. Bu köyde ekilen devrimci  emekler her alanda ve her düzeyde sonuçlar verdi. Cevdet Kılıç yoldaş bunlardan biriydi. 
Fotoğraflar; Bassit, Parti Okulundan çıkan cenaze kortejini gösteriyor 24 eylül 1998.  

ALİ BABASININ YOLUNDA

Ali, Cevdet Kılıç (Cafer) yoldaşın oğlu, babasının yolunda, şehit yoldaşlar arasında elinde babasının fotoğrafıyla, mücadeleye devam diyor…

 Mihrac Ural
24 Eylül 2010
Alttaki fotoğraf lise çağında Cevdet Kılıç yoldaşın oğlu Ali’yi gösteriyor. Babası vefat ettiğinde Küçücük bir çocuktu. Yoldaşımın oğlu, benim oğlum; evimde, çocuklarımla birlikte büyüyor. Liseye geldi. Pırıl pırıl bir genç, babasının mücadele yolunda olma çabasıyla, daha da yüksek okullar okuyarak yoluna devam edecek. Bu benim boynunun borcu, örgütümün yoldaşlarımın yükümlülüğüdür.
Zoru paylaşa paylaşa, geldik bu güne. Zorulklardan geçerek, ülkemiz ve halkımız için hiçbir özveriden kaçınmadan geldik bu güne. Kirlilikle  mücadele ettik, ailelerimizi de çocuklarımızı da bu yolda mücadele için eğittik. Dünümüz ne ise yarınımız da aynı yolda daha da güçlü olması için emek verdik. Sonuçları da burada.
Cevdat Kılıç yoldaş’ın anısı gibi, tüm yoldaşların anısını geride bıraktıkları değerleri koruduk, bunu ilke edindik. Mücadeleye katmak için eğittik, görevimizi hakkıyla yerine getirdik. Cafer yoldaş sen rahat uyu, biz buradayız…

23 Eyl 2010

İBRAHİM YALÇIN MİT AJANIDIR


193. DOSYA
İbrahim Yalçın; MİT ajanı
( EMPATİ )

Mihrac Ural
24 Eylül 2010

Bazen karşımızdaki insanı daha iyi anlamak için empati yapmalıyız.
Empati daha çok mağdur insanlar içindir. Ama ben sizi, akılınızın alması mümkün olmayan biri için empati yapmaya davet edeceğim. 
Zıvanadan çıkma denilen bir durum ama biraz katlanın, 3 dk. İstiyorum.
Kendinizi şunların yerine koyunuz.
 MİT’le ilişkiye geçmiş, devrimci bir örgütün elinizdeki tüm bilgilerini aktarmışsınız.
MİT istihbarat dairesi başkanı İbrahim şahin’e atfen size “ŞAHİN” kod adı verilmiş.
Adana MİT’inden bölüm şefi UFUK irtibat elamanınız yapılıyor. Bilgi ve karşılığı olan para bu kanaldan akıyor.
Ülkede tek tek yoldaşlarınızı takibe aldırmış adres, telefon, resim vb vermişsiniz.
Bunun karşılığında yüklü paralar almışsınız. Size “devlet arkanızda olacak hiçbir sorununuz kalmayacak” diye de kredi verilmiş.
28 Ağustos 1986’da MİT tarafından özel bir görevle örgüt merkezine gönderilmişsin.
Örgüt merkezinde 15 kalmış, MİT’in size verdiği görevleri ne ise yerine getirmiş geri dönmüşsünüz. yeni bilgileri MİT’e aktarmışsınız.
Bunun da karşılığı yüklü paralar almışsınız.  -
Örgütünüz sizi hala devrimci sanmaya devem ediyor, siz de MİT’in bir görevlisi olarak işinize devam ediyorsunuz.
İkinci kez görevlendirilmişsiniz. Bu kez görev daha büyük. Örgütün 1. Kongresini ispiyonlamak ve mümkün olarsa “Türkiye sorumluğu “ almanız tavsiye edilmiş.
Ancak bu kez, sizin de bilginiz dahilinde olan MİT görevlisi iki ajanın yakalandığını öğreniyorsunuz ve her şeyin açığa çıkacağı kaygısıyla itiraflarda bulunuyorsunuz. El yazılı 12 sayfalık bir itirafnameyi tek tokat bile yemeden yazıyorsunuz.
Sizi yoldaş sanan yöneticiler Kongrenin ortamında sorunlar olmaması için size karşı duydukları tüm kaygılar ve oluşturdukları önlemlerle aralarında tutma çabası içinde sizi infaz etmiyorlar. Paçayı kurtarıyorsunuz.
El yazılı itirafnamenizdeki çelişkileri, MİT’le ilişkiye geçiş tarihinizi özel olarak gizleme, bulanıklaştırma çabalarınızı fark etmiyorlar.
MİT’le örgüte karşı kurguladığınız alternatif senaryoları, bu kez örgüt içinde yöneticilere karşı kurgulayarak tehlike sınırında olsanız da ölümden kurtuluyorsunuz.
MİT’le ilişkiye giriş tarihinizi saklıyorsunuz, ama örgüt tarihi irdelenince bir itirafçı kanalıyla örgüte geçirilmeniz üzerinden bir ay geçmeden eylemlere sokuluyor ve aynı gün örgütü çökertecek yakalanmaları ihbar eden kişi olduğunuz belgeleriyle ortaya çıkıyor; ne geldiğiniz alanda ne de başka bir alanda bu güne dek örgütlediğiniz tek bir insanda yok zaten işiniz tersini yapmaktır.
30 Kasım1988’de irtibat subayınız UFUK adlı Adana MİT’indeki bölüm şefinin talimatıyla örgüt yöneticilerini Paris’te yakalatmak üzere ihbar mektubu yazıyorsunuz. Örgüt evleri basılıyor yöneticiler zindana atılıyor ülkeye teslim edileceğini bekliyorsunuz.
Bunun üzerine örgüt sizin hakkınızda kamuoyuna duyuru olarak bir dosyada (İbrahim Yalçın dosyası) yaptığınız her çirkinliği aktarıyor. Size yapılan suçlamaların tümü el yazılı itirafnamenizden belgeli olarak veriliyor. Belgesiz tek bir iddia yapılmıyor. Bunun temel kaynağı olan El yazısı 12 sayfalık itirafnamenizi yayınlıyor.
Başka bir örgüte kapağı atıyorsunuz. Devrimci mücadeleden kaçışın diğer adı olan bu yöntemle bir araya getirdiğiniz insanlarla TKEP’li oluyorsunuz. On yıllarca bu örgütte ne yapıyorsanız sonuçta bu örgüt tarihe karışıyor.
Eskiden MİT adına görevli olarak sızdığınız Acilciler örgütü, demokrasi mücadelesine güçlüce omuz vermek, marjinalleşen solun soluk olması için karınca kadarınca katkı sunmak üzere bir kez daha atak yapınca,  TKEP’li olarak geçirdiğiniz süre eski örgütünüzdeki sürenin üç katı olmasına rağmen, Acil hareketine saldırıya başlıyorsunuz. MİT’ten gelen emir öyle buna uyuyorsunuz.
Her türden ahlak kuralı, her türden gizliliği, verilen görev gereği çiğneyip, ifşaatlarda bulunuyorsunuz.
Bunu da kesintisiz 3 yıldır sürdürüyorsunuz. Ancak sonuç alamamış olacaksınız ki, size devam diyorlar ve bu karalamaları sürdürme görevini yürütüyorsunuz.
Hayatınızda tek bir siyasi makale yazmamışsınız, halkların hak talepleri için kılınızı bile oynatmamışsınız, ama bir muhbir olarak elinize geçen her bilgiyi yazıya dökmek için can atmışsınız.
MİT’le ilişki tarihinizi ısrarla saklamak sorulan sorula cevap vermemek için konu bulanıklığı yaratarak insanların onur, haysiyet, aile mahremiyeti v.b her insanlık kuralını çiğneyerek karalama ve şaibe yaymaya devam ediyorsunuz.
Empati buraya kadar.
Boğuldunuz mu, sakin olun çok daha ötesi var ama bu kadarı yeter.
Böylesi biri olarak hala, utanmadan, sıkılmadan pervasızca, çok iyi şeyler yapmış bir kişi edasında “işinize” müptezelce devam ediyorsunuz.
Buyurun bana kendinizi tanımlayın. Ben size helal olsun diyorum. Bu kadar suratsız bu kadar ahlaksız bu kadar ar ve namusuz olmanızı sadece suratınıza tükürerek ifade edebilirim.
Bu empatiyi yapacak kişi derhal bir psikologa görünmesini tavsiye edeceğim. Çünkü bu durumda ki birinin insan olması asla mümkün değil.
Hanefi Avcı bile dayanamadı konuştu,  Aziz Nesin’in Surname’sindeki Berber Hayri gibi “ben yaptım ama değiştim, siz yapmayın” diyor.
MİT ajanı İbrahim Yalçın ise zıvanadan çıkmış, iç dünyasının lağımlarıyla aynı işe açıkça devam ediyor. “Ben yaptım yapmaya da devam edeceğim” diyor.
Henüz insan olma yönündeki evrimini tamamlamamış olan bu hastaya, hak ettiği bir cevap vermek gerek.
Bazı hastaların dili tutulunca başları üzerine kursun dökerler, Bu hastanın ağzına kurşun dökülecek.